درود بر دوست خدا و بنده پاکیزه او

درود بر بنده برگزیده خدا، بر حسین آن شهید ستمدیده

درود بر آن بزرگواری که از هر سو اسیر گرفتاریها بود و کشته شدنش اشکها را روان ساخت

خداوندا! من به راستی گواهم که او، همچون پدرش، برگزیده‌ای از سوی تو بود که بزرگش داشتی و با شهادتش گرامیش کردی؛ پاکزاد بزرگواری که پیشگام پشتیبانی از حق گردید، و از پیامبرانت به او میراث دادی و بر بندگانت حجتش قرار دادی.

به راستی که او در دعوت از مردم جای هیچ عذر و بهانه‌ای برای کسی نگذارد و بی‌دریغ خیرخواهی کرد و جانش را در راه تو داد تا بندگانت را از گرداب نادانی و سرگردانی در وادی گمراهی برهاند.

اما افسوس که فریب خوردگان دنیاپرست در برابر او همداستان شدند، و بهره خود از سعادت را به بهایی ناچیز فروختند، و آخرت خود را در برابر اندکی از هیچ بدادند، و با فرو بردن خود در هوسهایشان در پی بزرگی گشتند، تا آنجا که خدا و پیامبرش را آزردند، و از میان بندگان از اهل دورویی و دودستگی که بارهای سنگینی از گناه را بر دوش می‌کشیدند پیروی کردند.

و چنین شد که حسین با شکیبایی با اینان پیکار کرد تا که خونش ریخته و حریم پاکش شکسته شد. پس ای خدا نفرینت بر آنان باد تا همیشه!

 درود بر تو ای زاده فرستاده خدا، ای فرزند علی، آن بهترین جانشینان!

به راستی که تو، همچون پدرت، امانتدار خدایی؛ پاک زیستی و ستوده از دنیا رفتی، و ستمدیده و شهید درگذشتی. من بر این باورم که خدا وعده‌ای را که به تو داده وفا می‌کند، و آنانی را که دست از یاریت برداشتند خوار ساخته، و کسانی را که بر کشتنت همداستان شدند کیفر می‌دهد. من گواهم که تو به پیمانی که با خدایت داشتی وفا نمودی و در راهش پیکار کردی تا آنجا که جان خود را به او بخشیدی! پس آه از کسانی که تو را کشتند، آنانی که بر تو ستم روا داشتند، و آنانی که این داستان را شنیدند و بر آن خوشنود گشتند.

ای خدا! تو را گواه می‌گیرم بر این که من دوستداران حسینت را دوست می‌دارم و دشمنانش را دشمن!

ای که همه‌ی هستیم پیشکشت! ای فرزند رسول‌الله! به راستی که تو نوری بودی در پشت پدرانی بزرگ‌منش و در شکمهای پاک مادران، که زندگی در آلودگی‌های دوران جاهلیت آلوده‌ات نکرد و از لباسهای چرکینش بر تنت نکرد! به راستی که تو از پايه‏هاى دين و ستونهاى محكم مسلمانان و پناهگاه مردمان با ایمانی! به راستی که تو پیشوایی نیکوکار، پارسایی پاک‌سرشت، و رهبری راه‌یافته‌ای! ...